گروه ترجمه سایت جنبش کارگری-- سه شنبه 10 فوریه 2011 ، رانندگان اتوبوس و کارگران حمل ونقل عمومی در قاهره به اعتصاب هزاران کارگر منکوب شده بخش عمومی پیوستند. در روزهای قبل حدود 10000 نفر از کارگران در حلوان از کارخانجات سیمان، گندم و ذغال سنگ در یک تحصن شرکت کردند. تاثیر این اعتصابات را نمی توان کم اهمیت ارزیابی نمود. در جریان همین اعتصابات، مبارک سرنگون شد.
با پیوستن کارگران حمل و نقل به ناآرامی ها ی گسترده کارگری، موج اعتراضات ضد دولتی به طور موثری تقویت شد. روز دوشنبه 14 فوریه، کارگران ترانزیت جلوی ساختمان تلویزیون دولتی تجمع کردند. آنها با در دست داشتن قبض های حقوق خود و تکان دادن آن در هوا شعارهایی مشابه شعارهای میدان تحریر (مترجم: "قبل از سرنگونی مبارک") سر می دادند. اگرچه این شعارها مطالبات سیاسی کاملا مشابهی را مطرح نمی کرد ولی بر کسب حقوق بنیادین زندگی کارگران و حمایت از خانواده هایشان تاکید داشت.
رانندگان اتوبوس، گیرندگان بلیط، مکانیک ها و دیگر کارگران حمل و نقل، قبض های حقوقشان را به گزارشگران یا دیگر علاقمندان حاضر در تظاهرات نشان می دادند. مبلغ دریافتی کارگران به طور وحشتناکی پایین بود. چیزی حداکثر بین 300 تا 600 و کسر سهم بیمه - که به گفته معترضان خشمگین به جیب کارفرمایشان سرازیر می شود- خدمات پزشکی و بهداشتی برای این کارگران امری غیر قابل دسترس بود. بسیاری از کارگران ترانسپورت تاکید می کردند که چند صد پوند برای اجاره بها و تغذیه کودکان و والدین کارگران کافی نیست تا چه رسد به هزینه تحصیلات، پوشاک و یا بیمارستان و بهداشت و درمان.
در ساعت 4 بعد از ظهر روز سه شنبه کارگران اتحادیه متعلق به فدراسیون اتحادیه های کارگری مصر در اطراف قرارگاه مرکزی، اتحادیه وابسته به دولت در خیابان گالا دست به تجمع زدند. آنها شعارها و سرودهایی را که از 25 ژانویه فضای اجتماعات میلیونی مردم را دربرگرفته بود، تکرار می کردند. کارگران خواهان استعفای رئیس اتحادیه و رهایی اتحادیه 53 ساله از آغوش رژیم بودند. آنها خواهان تبدیل آن به اتحادیه ای مستقل و خودمختار بودند تا بتواند نیروی کار مصر را به طور واقعی نمایندگی کند.
طولی نکشید که اعتراض آرام با تلاش کارگران برای ورود به ساختمان به خشونت کشیده شد. کسانی که به سمت ساختمان می رفتند با کمربند، صندلی و اشیاء مورد استقبال قرار گرفتند. بزودی نبردی از دو طرف آغاز شد. اشیاء و سنگ پرتاب می شد و درهای شیشه ای ساختمان به لرزه در می آمد. نیروهای امنیتی و ضربتی از کپسول های آتش نشانی برای عقب نشاندن معترضین استفاده می کردند. پس از مدت کوتاهی بطری های شیشه ای از طبقات پنجم و ششم بر سر معترضین باریدن گرفت. بطری های پپسی کولا و سون آپ. کسانی هم عکس می گرفتند. در این درگیری حداقل 4 نفر زخمی شدند.
بالاخره پلیس نظامی رسید. اما به زودی بدون هیچ نشانه ای از تلاش برای بازگرداندن آرامش، آنجا را ترک کرد. معترضین روی زمین فریاد می زدند و به سمت درب ورودی فرار می کردند و به آنها که در درون بودند لعنت می فرستادند. اما آنها دوباره شعارها و سرودهای مسالمت آمیز خود را از سر گرفتند. آن روز با رسیدن ارتش و معرفی سه نماینده از سوی کارگران تظاهرات کننده برای ورود به اداره مدیریت اتحادیه (مترجم: "دولتی") و ارائه خواست هایشان پایان یافت.
اعتصابات همچنین بخش هایی از کارگران راه آهن، کارمندان برق، کارگران بخش های فنی و خدمات در کانال سوئز و کارگران بیمارستان ها را در بر گرفت. بخش بانکداری نیز در روز یکشنبه 13 فوریه با اعتصاب کارمندان مواجه شد. بانکها تعطیل بودند و در طی این مدت بانک مرکزی مصر تلاش می کرد که راهی برای گفتگو و حل تعارض با کارمندان باز کند. با این حال کارمندان بانک ها، بی اعتمادی و حس تحقیرشان را نسبت به بانک مرکزی ابراز می کردند
یک منبع رده بالای بانک کشاورزی، اعلام کرد که بانک مرکزی مصر از همه بانک ها درخواست کرده است که کمیته ای از 20 نفر تشکیل دهند و آنها را برای مذاکره و ارائه شکایات و خواست ها و پیذا کردن را ه های ممکن معرفی کنند. کارمندان بانکها تهدید کردند که در صورتی که تقاضا هایشان به نتیجه نرسد به اقدامات مؤثرتری مبادرت خواهند کرد. در میان مطالبات آنها افزایش حقوق و همجنین کناره گیری مدیران مطرح شده است. مدیرانی که مسبب بی کفایتی، اجحاف سیاسی به کارمندان و مشتریان بانک و تخصیص و استفاده غیر قانونی از منابع مالی بانک بوده اند.
امروز چهارشنبه 16 فوریه 2011 هزاران نفر پس از آرامشی یک روزه تجمع کردند. بر طبق گزارشات یک بلاگ شناخته شده مصری، 20000 اعتصاب کننده در قزل المحله اجتماعی برگزار کردند و معلمان نیز در جلوی وزارت آموزش گرد آمدند. کارمندان مخابرات، کارمندان پست و کارمندان برق، همگی در اعتصاب بسر می برند و به اعتراضاتشان ادامه می دهند، اگرچه خدماتشان را قطع نکرده اند.
بدیهی است که اعتصابات، با این امید که رژیم پیام کارگران را دریافت کرده و باشتاب به آن پاسخ خواهد داد، فروکش می کنند. کارگران آنچنان که نشان داده اند با خویشتن داری نمی خواهند که ثبات کشورشان به خطر بیفتد. اگر چه دولت انتقالی و شورای نظامی به طور آشکار در التهاب بسر می برند، با وجود این هیچ قدمی را در جهت حقوق ضروری مطرح شده توسط کارگران، برنداشته اند.
اعتراضات فقط با استفاده از ورق های زیادی که تاکنون در بازی وارد نشده، تداوم خواهد یافت. اهمیت کارگران در روزهای آتی را نمی توان بیش از حد ارزیابی کرد. اما این امری است لازم که همه کسانی که به حال و آینده این انقلاب علاقمندند، ضرورت حمایت از حقوق کارگران و به طور کلی حق آنها برای اعتراض را تشخیص داده، بپذیرند.
اتصال و ارتباط جنبش کارگری مصر با مطالبات دیگر شرکت کنندگان در این انقلاب آسان نخواهد بود، اما به نظر می رسد که این مسئله در اوضاع و احوال جاری، امری ممکن و همچنین ضروری است.
4 اسفند 1389 / 23 فوریه 2011
ترجمه: سایت جنبش کارگری
www.jonbeshekargary.org
منبع:
http://www.occupiedlondon.org/cairo/
