جنبش کارگری

گروه ترجمه سایت جنبش کارگری: "من هرگز چنین چیزی ندیده ام... اتحادیه‌های کارگران صنایع فولاد، راننده‌های کامیون، لوله کشان، فروشندگان ساختمان و بسیاری دیگر.... اتحادیه‌هایی‌ که من هرگز آنان را در طول ۱۰ سال گذشته در یک صف آرایی مشترک ندیده ام."
۱۷ فوریه ۲۰۱۱ - قدرت مردم در ویسکانسین چنان بزرگ شده است که رسانه‌های محلی و ملی‌ نمی‌‌توانند آن را نادیده بگیرند. تنها چند هفته پیش، دمینیک ٔپل نورت - ویرایشگر خبرگزاری کار میلواکی(Milwaukee Labor Press) - به من گفت که راهپیمایی حقوق کارگران پوشش خبری بسیار محدودی را در مقایسه با راهپیمایی تی پارتی (T-Party)دریافت می‌‌کند. ماه گذشته، بیش از ۷۰۰ نفر بیرون ساختمان کنگره ایالتی‌ ویسکانسین جمع شدند تا نخستین راهپیمایی ضدّ گشایش را برگزار کنند، اما این برنامه پوشش بسیار محدودی در خبرگزاری‌های محلی یافت. اعداد شفافانه اهمیت دارند.
در تاریخ ۱۵ فوریه، قریب به ۱۵۰۰۰ شهروند، شامل هر دو گروه کارگران وابسته و غیر وابسته به اتحادیه، ساختمان ایالتی‌ را محاصره کردند تا مخالفت خود را با طرح اسکات واکر - فرماندار جمهوری خواه - مبنی بر سلب تقریبا کامل حق چانه زنی‌ حقوق اجتماعی ۱۷۵۰۰۰ کارمند و کارگر دولتی و ملزم ساختن آنان به پرداخت بیشتر از جیب خود برای طرحهای بیمه‌ و دوران بازنشستگیشان ابراز کنند.
جرالد مکنتی، ریاست بخش بین الملل "ای اف اس سی‌ ‌ام ایی"(AFSCME) خطاب به جمعیت حاضر گفت: "در ویسکانسین ما به اندازه کافی‌ با هوش هستیم که حقیقت را بدانیم. ما می‌‌دانیم که تمامی این داستان در رابطه با چیست. تمامی این ماجرا در رابطه با شکستن کمر طبقه متوسط است."
مایک ایمبروگنو - مباشر فروشگاهی در "ای اف اس سی‌ ‌ام ایی" (AFSCME)، منطقه ۱۷۱ - به انگوس اومارچادها از نشریه "کارگر سوسیالیست" گفت که چگونه اعضای اتحادیه ،دردرون ساختمان ایالتی‌ خروشیدند و خواسته‌های خود را شعار دادند.
او گفت: "من هرگز چیزی شبیه به این ندیده ام. این فقط معلمین و اعضائ اتحادیه از دانشگاه ویسکانسین، جایی‌ که خود من کار می‌‌کنم، نبودند. اتحادیه‌های کارگران صنایع فولاد، راننده‌های کامیون، لوله کشان، فروشندگان ساختمان و بسیاری دیگر نیز بودند. اتحادیه‌هایی‌ که من هرگز آنان را در طول ۱۰ سال گذشته در یک صف آرایی مشترک ندیده ام. شگفت انگیز‌ترین قسمت زمانی‌ بود که آتش نشانها با یک هیئات نمایندگی آمدند. همانند پلیس، واکر آتش نشان‌ها را نیز از این قانون [جدید] مستثتنا ساخته است، اما آنان با پلاکاردهایی آمدند که می‌‌گفت: "آتش نشان‌ها حامی‌ حقوق کارگران". جمعیت به گریه افتاده بود."
نزدیک به ۸۰۰ دانش آموز بخش شرقی‌ مدیسون کلاسهای خود را ترک کردند تا به تظاهرات بپیوندند. "آخرین باری که مدیسون را بررسی‌ کردم به نظر قاهره جدیدی بود!" این را سنیور ریلی مور که مادرش آموزگاریست در مدیسون و پدرش کارمندیست در دانشگاه ویسکانسین (واقع در شهر مدیسون) می‌گوید.
دانش آموزان دبیرستان ویروکا کلاسهای خود را ترک کرده و به طرف ساختمان دادگاه ورنون کانتی راهپیمایی کردند. در آنجا آنان در حالیکه صاحبین مشاغل و کارمندان دولتی نیز بدانها پیوسته بودند، نطقی را قرائت کردند. لوک کلیبر، سازمانده دانش آموزی، در مصاحبه‌ای با WXOW گفت: "اگر آموزگاران حاضرند که وقتی‌ ما به آنها نیاز داریم در کنارمان بایستند، ما دانش آموزان نیز باید در کنار آنان بایستیم وقتی‌ که آنان به ما نیاز دارند." در ساعت ۱۱ صبح دانش آموزان به سر کلاسهای خود بازگشتند.
آن شب در حدود ۱۰۰۰ شهروند، از جمله معلمین، پرستاران و سایر کارمندان خدمات عمومی‌، در محوطه بیرونی خانه فرماندار واکر واقع در منطقه واواتوسا (Wauwatosa)گرد هم آمده و شعار "لایحه را بکش" سردادند و پلاکاردهایی را با جمله "حمله به حقوق کارگران را متوقف کن"، حمل کردند.
در تاریخ ۱۶ فوریه، مدارس دولتی مدیسون تعطیل بودند زیرا که ۴۰% معلمین و کارمندان در راستای اعتراض به لایحه اعلام بیماری [و خانه نشینی] کردند.
در ۱۳ فوریه، حداقل ۱۰۰ کارگر اتحادیه در منطقه هوریکون(Horicon)، در برابر خانه جف فیتس جرالد - سخنگوی ایالتی‌ جمهوریخواه - در اعتراض به برنامه دست به راهپیمایی زدند. کالین میلارد، یکی‌ از سازماندهندگان این حرکت، در لحظه‌ای که جمعیت به خانه فیتس جرالد رسیدند، رو به جمعیت کرده و گفت: "من پیامی برای اسکات واکر دارم. این کارت عضویت من در اتحادیه است و تو می‌‌توانی‌ با دقت آن را در دستان سرد و سرمازده من ببینی‌."
خبرگزاری شیکاگو تریبون گزارش می‌‌دهد که فیتس جرالد در منزل حضور نداشته و تقاضای مصاحبه از طرف WTMJ را نیز نپذیرفته است.
در ۱۴ فوریه، بیش از ۱۰۰۰ نفر شامل دانشجویان، کمک مدرسان، و استادان دانشگاه ویسکانسین - میلواکی، جهت ابراز مخالفت خود به سمت محل کار فرماندار راهپیمایی کردند. کارن اوتزن، دانشیاری که در ماه جولای به دانشگاه ویسکانسین - میلواکی پیوسته است، رو به جمعیت گفت: "من با دو موقعیت [جدی در زندگی‌ تا پیش از این دست به گریبان بودم] و اکنون دیگر قادر به خرید بیمه‌ در بازار آزاد [نیز] نیستم." اوتزن در مصاحبه‌ای با نشریه اینترنتی JSO گفت که بیمه‌ درمانی او، که تنها منبع پوشش بیمه‌ درمانی برای همسرش (مهندس برقی که سال گذشته از کار بی‌ کار شد) و فرزندانش بود، تحت طرح پیشنهادی فرماندار واکر کلا از بین خواهد رفت.
در راهپیمایی مجزایی در همان روز، ائتلافی از گروههای مختلف، قلب سوراخ شده‌ای (نماد بی‌ عاطفه گی‌‌) را به عنوان جایزه به فرماندار به خاطر طرح ارائه شده‌اش در زمینه از بین بردن برنامه مرخصی استعلاجی و خانوادگی تقدیم کردند. تحت این برنامه، کارمندان و کارگرانی که کمتر از ۲۵ ساعت در هفته کار می‌‌کنند، حق دسترسی‌ به مرخصی خانوادگی را از دست خواهند داد.
هرلد میرسون از روزنامه واشنگتون پست می‌‌نویسد: "در مصر کارگران در حال داشتن [(تجربه)] یک فوریه انقلابی‌ هستند. در ایالات متحده آمریکا، درست برعکس، فوریه دارد به شکل ظالمانه‌ترین ماهی‌ در می‌‌آید که کارگران در طول دهه‌های گذشته شناخته اند [(تجربه کرده اند)]."

در تاریخ اول فوریه، تنها دقایقی پیش از آنکه ۲۵۰ تن از شهروندان شامل پرستاران، بیماران، و بهیاران [(مروجین بهداشت)] در محوطه بیرونی ساختمانهای اصلی‌ شرکت بلو شیلد (Blue Shield)در سانفرانسیسکو گرد هم آیند، این کمپانی اعلام کرد که طرحی بر اساس آن قرار بود تا سطح هزینه حق بیمه‌ درمانی تا سقف ۵۹ درصد افزایش یابد، به مدت دو ماه دیگر به تعویق افتاد. این اطلاعیه یک هفته پس از آن بیرون آمد که شرکتهای بیمه‌ "پسیفیک کیر"(Pacific Care)، "انتم"(Anthem)، و "اتنا"(Aetna) نیز توافقا افزایش نرخها را برای دو ماه به تأخیر انداختند. دیو جونز، سرممیزی عالی‌ بیمه‌ کالیفرنیا، در حال حاضر مشغول بازنگری ضروری بودن یا نبودن افزایش نرخهای بیمه است، اما او از قدرت اجرایی برای متوقف ساختن این طرح برخوردار نیست.
دیان مکویین، ریاست دو سازمان انجمن پرستاران کالیفرنیا و اتحادیه ملی‌ پرستاران(California Nurses Association/National Nurses United (CNA/NNU)) ، گفت: "ما اکنون در اینجا حضور داریم زیرا که این صحنه جرم شرکتهاست (شرکتهای بیمه‌). [چرتکه اندازانی که آن بالا جلوس کرده اند] حاضر نیستند که در کنار تخت بیماری نشسته و دستش را در دست بگیرند. این ۶۰ روز به تأخیر انداختن، پیروزی کوچکیست اما این دردی را که بیماران روزانه به واسطه افزایش [ناگهانی و بی‌ دلیل قیمتها] و عدم توجه و رسیدگی توسط صنعتی که تمام توجهش معطوف به [نتایج و منافع نهاییست] و نه به بیمارانی‌ که [این سیستم] ادعای خدمت کردن به آنان را دارد، تحمل می‌‌کنند، تسکین نمی‌‌دهد" .
رز آن دمورو، مدیر اجرایی دو سازمان انجمن پرستاران کالیفرنیا و اتحادیه ملی‌ پرستاران گفت: "آگهی امروز شرکت بلو شیلد، اعتراضات علیه بلو شیلد و سایر شرکتهای بیمه‌ را متوقف نخواهد ساخت. ما می‌‌توانیم درسی‌ را از خیابانهای مصر و سایر کشورهای عربی‌ بیاموزیم. اگر که شما در برخورد رودررو با شرکتهایی هستید که در پی‌ سرکوب و تسلط بر امر سلامتی شما هستند، بی‌ شک، این تنها فشار افکار عمومیست که اساس مبارزه با چنین ظلمی را تشکیل می‌‌دهد. در اینجا بحث تعادل زندگیهایی در میان است. ما نمی‌‌توانیم به امید قانون گذاران، تنظیم کنندگان، دادگاهها و یا لابیها بنشینیم. ما باید بر روی حرکت و جنبش مردم تکیه کرده تا این سؤ استفاده‌های بیمه‌ را متوقف ساخته و برای یک اصلاح واقعی‌ فراخوان دهیم؛ یعنی‌ گسترش خدمات درمانی جهت پوشش تک تک افراد."
در جریان راهپیمایی، شماری از مردمی که بیمه‌ شرکت بلوشیلد را داشتند می‌‌گفتند که آنان دیگر توانایی پرداخت حق بیمه‌ خود را ندارند. کری ابوخلف می‌‌گوید که نرخ ماهانه بیمه‌ خانواده‌اش در ماه ژانویه از ۴۲۰$ به ۵۴۰$ افزایش پیدا کرده است. پیش از اعلام به تعویق انداختن [اجرای افزایش نرخ حق بیمه‌]، به کری اطلاع داده شده بود که نرخ حق بیمه‌ او در ماه مارس به ۶۴۰$ افزایش خواهد یافت. او در حالیکه پسرش را در بغل داشت گفت: "بیمه‌ ما نسبت به قیمت آن کاملا بی‌ ارزش است. ما تقریبا نصف پول اجاره مان را برای آن می‌‌پردازیم. این [وضعیت] تنها یک غارت بزرگ است. ما دیگر شاید تنها شانس خود را به باد بسپاریم و برای پسرمان بیمه‌‌ای بیابیم و برای خود و همسرم نیز از جیب شخصیمان بپردازیم."
اعضا گروهها و تشکلهایی چون "بهداشت و درمان هم اکنون" (Healthcare Now)، "شورای کار سان فرانسیسکو" (the San Francisco Labour Council)، "سگ‌ نگهبان مصرف کننده" (Consumer Watchdog)، و "پزشکان برای یک برنامه بهداشت ملی‌" (Physicians for a National Health Program) نیز در راهپیمایی شرکت کردند.
بر طبق یک گزارش جدید از دو سازمان انجمن پرستاران کالیفرنیا و اتحادیه ملی‌ پرستاران، هفت تن از بیمه‌ گذاران اصلی‌ کالیفرنیا در حدود ۱۳ میلیون مطالبه بیمه‌ را نپذیرفته و [نپرداخته اند]، که تقریبا معادل است با ۲۶ درصد مطالبات ارائه شده [مشتریان] در [تنها] چهار ماهه نخست سال گذشته.
مک اویین می‌‌گوید: "این آمارهای مربوط به عدم پرداخت، [حد اقل] یک دلیل به ما نشان می‌‌دهد مبنی بر اینکه قبضهای پزشکی‌ یک منبع اصلی‌ ورشکستگیهای افراد هستند وقتی که پزشکان و بیمارستانها مدام بیماران و خانواده‌هایشان را به سمت پذیرفتن و کنار آمدن با آنچه که بیمه‌ گذاران از [پرداخت] آن سر باز می‌‌زنند هل می‌‌دهند." قانون اصلاح ملی‌، امضا شده توسط رئیس جمهور اوباما در بهار گذشته، هیچ تأثیری تا کنون بر روی میزان بالای عدم پذیرش و پرداخت بیمه‌ نداشته است.
ول پویینت (WellPoint)، شرکت مادر و یا به عبارتی صاحب دو شرکرت بلو شیلد کالیفرنیا (Blue Shield of California) و انتم بلو کراس (Anthem Blue Cross) تمام انتظارات و [براوردهای] وال استریت را زمانی‌ که گزارش ارزش ۱۴.۴۲$ میلیاردی درامد خود را بیرون داد به هم ریخت. سود خالص [تنها] سه ماهه آخر این شرکت معادل ۵۴۸$ میلیون بوده است. سود خالص سه ماهه آخر شرکت آتنا [در مقایسه با] سال گذشته از ۱۶۵$ میلیون به ۲۱۵$ میلیون افزایش یافته است. رابرت لاشوسکی، ریاست شرکت مشاور "سیاست بهداشت و سلامت و شرکای استراتژی ال ال سی‌" (Health Policy and Strategy Associates LLC) در مصاحبه‌ای با وال استریت ژورنال گفت: "اکنون زمان بسیار مناسبی برای سوددهی در صنعت بیمه‌ درمانی است."
عمل شرکت بلوشیلد [در رابطه با افزایش نرخ بیمه‌]، پوشش خبری تلویزیون و جراید محلی را به همراه داشت. ویدئو‌ها را نگاه کنید و سخن مردمی را بشنوید که دیگر توان پرداخت بیمه‌ درمانی را ندارند.
در تاریخ ۷ فوریه، تنی چند از شهروندان از جمله کاندیدای سابق ریاست جمهوری و حامی‌ مصرف کنندگان، رلف نیدر، رئیس جمهور اوباما را در حالیکه او در حال عبور از عرض میدان لافایت جهت ورود به‌ ساختمان اتاق بازرگانی ایالات متحده بود، با شعارهای خود مورد درود و تبریک)تمسخر(قرار دادند ! اوباما در آنجا و در جمع مدیران ارشد شرکتهای سهامی چند ملیتی گفت که او متقاعد است که: "ما قادر هستیم و باید که با هم کار کنیم." اعضای اتحادیه ملی‌ پرستاران و سازمان "عمل پرداخت کننده تک نفره" (Single Payer Action) [در برابر این سخن] فریاد برکشیدند که: "پس تکلیف یک پرداخت کننده تک نفره چه می‌‌شود آقای رئیس جمهور؟ این تونل زدن به سمت شرکتهای سهامی را بس کنید. پس قول و وعده شما در مورد پرداخت کننده تک نفره چه می‌‌شود؟ این قلاب انداختن برای قدرت شرکتهای سهامی را بس کنید."
رلف نیدر گفت: "من گمان نمی کنم که یک رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا تاکنون هیچگاه پای خود را از کاخ سفید به قصد بیعت با سردمداران تجارت بیرون گذاشته باشد. معمولا یک رئیس جمهور به اندازه کافی‌ از شخصیت برخوردار هست که به سردمداران تجارت بگوید، "ممکن است که شما جهت ملاقات به کاخ سفید بیائید؟". لذا، در حالتی نمادین، این عمل همچون انتقال قدرت به سمت سردمداران تجاریست که تقریبا تاکنون با هر طرح پیشنهادی توسط او به مخالفت پرداخته اند. این حقیقت که او نوک ستادهای اصلی‌ "ای اف ال سی‌ آی او"(AFLCIO) را چیده است - اتفاقی که در حواشی این داستان روی داده است - که اتحادیه‌های عضوش ۱۳ میلیون کارگر را در سطح کشور نمایندگی می‌‌کنند، پیامی را به ما می‌‌رساند که او (اوباما) به انجام بیعت با دشمنان و رقبایش ادامه خواهد داد و به حامیانش پشت خواهد کرد زیرا که او از این امر آگاه است که حامیان او جایی‌ برای رفتن ندارند. آنان در [انتخابات] ۲۰۱۲ به جمهوری خواهان رای نخواهند داد، لذا این چیزی نیست جز یک بی‌ حرمتی محض به حامیانش."
دونا اسمیت، یک سازمان دهنده محلی و از مسئولین بخش قانونگذاری دو سازمان انجمن پرستاران کالیفرنیا و اتحادیه ملی‌ پرستاران، گفت: "ما در حال اعتراض برای این حقیقت هستیم که می‌‌خواهیم رئیس جمهورمان به جای سرسپردگی به اتاق بازرگانی، توجه بیشتری از خود به آنچه که در حال رخ دادن برای طبقه کارگر است نشان دهد."
سازمان "عمل پرداخت کننده تک نفره" (Single Payer Action) گزارش می‌‌دهد که رئیس جمهور چند صد قدمی‌ را در برابر معترضین راه رفته و برای آنان دست تکان داد.
خروجیهای مختلف رسانه‌های ملی‌ گزارش داده اند که رئیس جمهور - حتی اگر که تیم اقتصادی هیئات اجرایی مملو از مجریان وال استریت باشد، و [از آن مهمتر]، مخصوصاً اگر که شرکتهای سهامی چند ملیتی هم سودهایی بسیار بیشتر از آنچه که برای سه ماهه چهارم انتظار می‌‌رفت را ارسال کرده باشند، [طبیعتاً وی] - به "ترمیم روابط" با اتاق بازرگانی امیدوار بوده است. گرچه هیچ کدام از خبرنگارانی که پوشش خبری این سخنرانی را انجام دادند، به خود این زحمت را ندادند تا با معترضین حاضر در محوطه خارجی‌ نیز مصاحبه‌ای انجام دهند.
در تاریخ ۸ فوریه، قریب به ۲۰۰۰ آموزگار و اعضای هیئات امنای مدارس دولتی، ساختمان ایالتی‌ ایندیانا را ازحضور خود انبوه ساختند تا به طرح پیشنهادی فرماندار دانیل میچ جمهوری خواه که با شدت و حدّت سیستم آموزش و پرورش ایالتی‌ را تغییر می‌‌دهد اعتراض کنند. طرح او شامل محدود کردن دامنه مذاکرت دسته جمعی‌ کارمندان با کارفرما، پرداخت دستمزد معلمان بر اساس میزان کارایی و عملکرد آنان، و یک سیستمی‌ که تامین هزینه آن بر عهده جامعه بوده و می‌‌تواند دانش آموزان را به مدارس با امتیازات ویژه بفرستد، می‌‌شد. نشریهSouth Bend Tribune گزارش می‌‌دهد که آموزگاران، وقتی‌ که مجلس کنترل شده توسط جمهوری خواهان لایحه‌ای را جهت گسترش مدارس با امتیازات ویژه به تصویب رساند، این لایحه را به سخره و استهزأ گرفتند.
نیت شنلنبرگر از انجمن معلمین ایالت ایندیانا به تلویزیون "دبلیو ال اف آی"(WLFI) گفت که مذاکرات و مناظرات سیاسی [هیچگاه] در مورد آموزش و پرورش و تعلیم و تربیت نیست. او گفت: "این مذاکرات عمدتاً در رابطه با کاستن از حقوق ما آموزگاران است ، آن هم در قبال دانشی که ارائه‌اش را در سر کلاس به خوبی‌ می‌‌دانیم و همچنین در قبال به اشتراک گذاشتن تخصص و خبرگیمان با مدیران و مسولینمان است ".
کری فرای، نماینده حزب دمکرات، به روزنامه South Bend Tribune گفت که حق مذاکره دسته جمعی کارمندان با کارفرما واقعاً جنبه ریشه‌ای برای اعمال فشار جهت اصلاحات در زمینه آموزش و پرورش دارد. او گفت: "اصل و آخر همه این ماجرا بر سر این نکته است که جمهوری خواهان می‌‌خواهند که اتحادیه معلمان را نابود کنند. آنان می‌‌توانند هر آنچه که دلشان می‌‌خواهد بگویند، اما تمام داستان نهایتاً به این نقطه ختم می‌‌شود که آنها می‌‌خواهند اتحادیه معلمان را به خاطر پاره‌ای سیاستها نابود کنند."
آموزگاران از سرتاسر ایالت [ایندیانا] به سمت [شهر] ایندیاناپلیس سفر کردند تا در راهپیمایی که به وسیله اتحادیه‌های ایالتی‌ و "پی‌ تی ای"(PTA) سازماندهی شده بود شرکت کرده و خشم و نا امیدی خود را ابراز دارند. سند بمیس، یک معلم زبان انگلیسی در دبیرستان ریورتون پارک، در مصاحبه‌ای با نشریهThe Tribune-Star گفت که: "ما بسیار نگران این امر هستیم که آنان در حال تلاش برای از بین بردن آموزش و پرورش دولتی هستند بدون داشتن کوچکترین دانشی در رابطه با آنچه که در روند آموزش و پرورش دولتی (عمومی‌) می‌‌گذرد. من فکر می‌‌کنم این امر به شکلی‌ انتقادی اهمیت دارد که ما بر پا خواسته و بگذاریم آنان بدانند که آموزگاران تنها طبق میل آنان نچرخیده و این شرایط را نخواهند پذیرفت."
در ۱۴دهم فوریه، صدها آموزگار از برابر دادگاه، واقع در مارتینزویل، و در عرض خیابان دست به راهپیمایی زدند تا هم شتاب حرکت جنبش را حفظ کرده و هم حمایت خود از آموزش و پرورش عمومی‌ (دولتی) را به نمایش بگذارند. اکلی جاستین، دانش آموز [۱۴ ساله ای] از مقطع هشتم، در مصاحبه‌ای با تلویزیون "دبلیو آر"(WR) گفت: "واقعه امروز جهت ارسال این پیام مثبت به بیرون است که مدرسه ما به کار خود ادامه خواهد داد."
بیش از ۶۰۰ کارگر صنایع فولاد در تاریخ ۱۵ فوریه در داخل ساختمان ایالتی‌ واقع در ایندیاناپلیس تجمع کردند تا به آنچه آنان "دستور کار ضدّ کارگری" جمهوری خواهان می‌‌نامیدند اعتراض کنند.
تری کریل، کارگر صنایع فولاد، در مصاحبه‌ای با شبکه "ای پی‌"(AP) می‌‌گوید: "مردم ما بسیار سخت و برای زمان درازی کار کرده اند، [و] ما نمی‌‌خواهیم که حقوق خود را پس بدهیم." همچنین [پیش از این و] در تاریخ هشتم فوریه [نیز]، صدها تن از شهروندان فرانکفورت (واقع در کنتاکی‌) دست به تجمع [گسترده ای] زدند تا اعتراض خود نسبت به لایحه شماره ۶، که بر مبنای آن ضابطین قانون از این حق برخوردار می‌‌گردند تا هر فردی را به سوظن عدم دارا بودن مدارک کافی‌ [(ویزای حضور و یا جواز کار در ایالات متحده آمریکا)] مورد کنترل و بازرسی قرار دهند، را ابراز کنند.
رینالد میکس، نماینده‌ای از حزب دموکرات، گفت: "تعداد زیادی از ما در مجلس نمایندگان حضور دارند که ساکت نخواهند نشست و اجازه نخواهند داد که لایحه شماره ۶ مجلس سنا حتی نور [آفتاب] را ببیند. ما در کنار و همراه با ترویج و اعمال چنین نژادپرستی و نا برابری و بی‌ عدالتی در حق شما شهروندان گرامی‌ و با ارزش کنتاکی‌ نخواهیم ایستاد."
۲۰۰ تن از معلولین (جسمی‌ و ذهنی‌) نیز همراه با خانواده‌ها و مددکارانشان در محوطه بیرونی دروازه‌های زندان ایالتی‌ سنکویینتین کالیفرنیای شمالی‌، دست به تظاهرات زدند تا به طرح ۳۵۶ میلیون دلاری احداث امکانات و تجهیزات مربوط به اعدام - در حالیکه بسیاری از خدمات مربوط به معلولین قطع شده است - اعتراض کنند.
دنیس اسکاسل، از منطقه تملپیس ولی(Tamalpais Valley)‌، در مصاحبه‌ای با نشریه "سن خوزه مرکوری نیوز"(San Jose Mercury News) گفت: "اگر که آنان همینطور به قطع [امکانات و بودجه ها] ادامه دهند، مراکز روزانه و خانه‌های گروهی (مربوط به بی‌ بزاعتان و معلولین) دیگر وسعشان نخواهد رسید که درهای خود را باز نگاه دارند و این افراد نیز جایی‌ برای رفتن نخواهند داشت."
کیریستینا، دختر ۲۷ ساله آقای اسکاسل، دچار اختلالات عصبی بوده و روزهای خود را در مرکز مارتین ونتورز می‌‌گذراند. آقای اسکاسل می‌‌گوید: "حقیقتاً و صادقانه، دختر من عاشق این برنامه است. این برنامه [تمام] زندگی‌ اوست."
در تاریخ ۹ فوریه، ۴۰۰ مهاجر و حامیانشان از ۴۱ ناحیه قانونی (نواحی تعیین شده برای مهاجرین) در واشنگتن در میدان المپیا و در برابر ساختمان کنگره تجمع کردند تا مخالفت خود با قطع بودجه‌ها و قوانین ضدّ مهاجر، را به قانونگذاران اعلام کنند. بر اساس گفته روزنامه The News Tribune، طرح بودجه ارائه شده توسط کریس گریگوری، فرماندار دموکرات، بیمه‌ درمانی ۲۷۰۰۰ کودک بدون شناسنامه را قطع کرده، کمک مالی‌ دولت برای مترجمین امور پزشکی را متوقف ساخته، بودجه مربوط به کلاسهای آموزش و آماده‌ سازی شغلی‌ برای پناهندگان را قطع می‌‌کند، و خدمات با بودجه دولتی به مهاجرین و پناهندگان کم درامد جهت دریافت مدرک شهروندی را از بین می‌‌برد. شرکت کنندگان در راهپیمایی، همچنین، مخالفت خود را نسبت به سیستم قانونگذاری که مردم را ملزم می‌‌کند به بازبینی موقعیت مهاجرتیشان پیش از آنکه بتوانند [حتی] گواهی نامه رانندگی‌ به دست آورند، ابراز داشتند.
در روز دهم فوریه، ۲۳ کارگر، کشیش، و حامیان و فعالین اجتماعی به خاطر مسدود کردن ورودی هتل "هایت رجنسی"(Hyatt Regency) در مرکز شهر سن فرانسیسکو، دستگیر شدند. بیش از ۳۵۰ کارگر در مقابل بخش جلوی هتل به خاطر سرباززدن هتل از تعیین قرار داد [محکم و دقیقی‌] با ۷۰۰ تن از کارکنان هتل سن فرانسیسکو، دست به تحصن و اعتصاب زدند. بر اساس گفته United Here-Local 2، بیش از یک سال و نیم از انقضای آخرین قرارداد می‌‌گذرد، اما مدیریت هتل‌هایت همچنان به ارائه قراردادهایی که هزینه بیمه‌ درمانی کارکنان را تا سقف صدها دلار در ماه افزایش می‌‌دهد، مستمری‌ها را متوقف می‌‌کند، و حجم کاری را افزایش می‌‌دهد ادامه می‌‌دهد. [در حال حاضر] هر سه شعبه هتل‌هایت در سن فرانسیسکو تحت تحریم هستند.
به گفته وبسایت "یادداشتهای کارگر" (Labor Notes)، کارگران در هفت شهر، از شیکاگو تا هنولولو، حرکات و کنشهای مشابهی‌ را سازماندهی و برپا کردند. جنی‌ براون می‌‌نویسد: "در شهر سن آنتونیوی تگزاس، کارگران توجه عمده خود را بر روی حجم بیش از اندازه کار که منجر به آسیب و مصدومیت می‌‌شود متوجه ساختند. آنها در حالی‌ که نقشه‌های بزرگی‌ از بدن انسان به طول [تقریبا] ۲ متر و ۷۵ سانتیمتر را حمل می‌‌کردند، به داخل سرسرای هتل‌هایت راهپیمایی کردند - بر روی پسترهای [بدن]، تمام بخشهایی که در حین کار آسیب می‌‌بینند با برچسبی با اصطلاح "آخ"، علامت گذاری شده بود. دست، شانه‌ و کمر به علت فشار سرعت کاری از رایج‌ترین موارد گزارش [مصدومیت] محسوب می‌‌شوند."
در لوس آنجلس، ۵۵۰ تن از خدمه هتل، درهای محوطه "میدان قرن"‌(Hyatt Regency Century Plaza)هایت رجنسی را محاصره کرده و پرچمی را بر در یکی‌ از اطاقهای هتل آویختند که بر روی آن نوشته شده بود: "هایت! آزار دادن مستخدمین را متوقف کن."
در هنولولو، ۴۰۰ تن از کارگران اتحادیه، در محوطه بیرونی "هایت رجنسی ویکیکی" راهپیمایی کرده و سرسرای [هتل] را جهت برجسته کردن نگرانیهای [مربوط به نکات و موارد] ایمنی [کار] به اشغال خود در آوردند. تلویزیون "کی‌ آی"(KI) گزارش می‌‌دهد که در ماه نوامبر گذشته، مستخدمین هتل‌هایت در هنولولو و هفت شهر دیگر، واقع در منطقه اصلی‌، شکایتنامه‌های [زیادی] را به سازمان "امنیت کار و اجرای سلامت ایالات متحده" (OSHA) فرستاده و اشارات و گزارشات مکرری را در رابطه با آسیبهای کمر و سایر دردها و بیماری‌های مزمن ناشی‌ از کار گزارش داده اند. گزارشات این سازمان ۷۵۰ مورد آسیب در ۱۲ شعبه هتل‌هایت واقع در ۸ شهر مختلف را در فاصله سالهای ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ ثبت کرده است. طبق نظر سازمان "اینجا متحد شوید" (Unite-Here) - اتحادیه‌ای که بیش از ۱۰۰،۰۰۰  کارمند و خدمه در بیش از ۹۰۰ هتل آمریکای شمالی‌ را نمایندگی می‌‌کند- در برخی‌ از شعبات هتل هایت، مستخدمین اتاقها ملزم به تمیز کردن تا بعضا ۳۰ اتاق در روز هستند، یعنی‌ چیزی نزدیک به دوبرابر آنچه که در این صنعت از خدمه انتظار می‌‌رود.
همچنین در تاریخ ۱۰ فوریه، ۲۴ عضو شورای اقتصادی سیاهپوستان(Black Economic Council)، اتاق بازرگانی آمریکای لاتینیهای لوس آنجلس بزرگ(the Latino Business Chamber of the Greater Los Angeles)، و اتحادیه ملی‌ آمریکاییهای آسیایی تبار(the National Asian American Coalition)، در خارج از محوطه شرکت Google's Mountain View- ستادهای مرکزی واقع در کالیفرنیا - تجمع کرده و از شرکتهای تکنولوژی و فناوری خواستند که عملکرد بهتری از خود در رابطه با استخدام رنگین پوستان نشان دهند. این گروه، ضمنا، گوگل(Google)، اپل(Apple) و ۲۰ شرکت دیگر واقع در منطقه سیلیکون ولی(Silicon Valley)‌ را به خاطر سر باز زدن از به اشتراک گذاشتن اطلاعات مربوط به تنوع [پوستی‌ و فرهنگی‌] نیروی کار تحت استخدامشان با آنان، مورد انتقاد قرار داد. بر اساس گزارشی در نشریه اخبار مرکوری سن خوزه (San Jose Mercury News)، این گروه‌ها در حال تقاضا از دولت جهت فشار وارد کردن به شرکتها هستند تا اطلاعات و اسناد خود را نشان دهند.
طبق گزارشی در نشریه Mercury News در سال گذشته، بنا بر جمع بندی که از تاریخ و زمان نیروی کار از ۱۰ تا از بزرگترین شرکتهای منطقه "سیلیکون ولی"‌ از جمله "اینتل"(Intel)، "هولت پاکارد"(Hewlett-Packard)، و "ایی بی"(eBay) دریافته شده است، اسپانیایی تباران و سیاهان، توأمان، سهم کوچکی از کارمندان و کارگران بخش فناوری پیشرفته را در سال ۲۰۰۸ نسبت به سال ۲۰۰۰ تشکیل می‌‌دادند، و این امر حتی بدون توجه به این نکته بوده است که آنان در حال رشد جمعیتی در سطح کشور بوده اند. در آستانه سال ۲۰۰۵ تنها در حدود ۲۲۰۰ تن از ۳۰۰۰۰ کارگر [شاغل] در ۱۰ شرکت [مستقر] در منطقه "سیلیکون ولی"‌ سیاهپوست و یا اسپانیایی تبار بوده اند. سهم زنان در آن ۱۰ شرکت [نیز به میزان] ۳۳% در سال ۲۰۰۵ در مقایسه با ۳۷% سال ۱۹۹۹ سقوط کرده است.
بر اساس گزارشی مربوط به سال ۲۰۰۵، از ۵۹۰۷ مدیر ارشد و صاحب منصب شاغل در ۱۰ شرکت برتر [(به لحاظ وسعت و حجم کاری)] واقع در منطقه "سیلیکون ولی"‌، تنها ۲۹۶ تن سیاه پوست و یا اسپانیایی تبار بودند که این عدد نشانگر ۲۰% افت نسبت به سال ۲۰۰۰ است، که این شاخصها البته بر طبق اطلاعاتیست که نشریه "اخبار مرکوری" (Mercury News) طبق قانون آزادی اطلاعات و اخبار، از طریق "دپارتمان نیروی کار ایالات متحده" (U.S. Department of Labor work-force) به دست آورده است.
در تاریخ ۱۲ فوریه، هزاران تن از مردم کارولینای شمالی‌ از میان منطقه "رالی" (Raleigh) واقع در مرکز شهر راهپیمایی کردند تا در مورد قطع بودجه[های] دولتی اعتراض کرده و همچنین از یک طرح پیشرو ۱۴ ماده‌ای پشتیبانی کنند که مواد آن مواردی چون بهداشت جهانی‌، مسکن ارزان، حقوق مربوط به مهاجرت، آموزش و پرورش برابر و همگانی، کار [(اشتغال زایی)]، و حمایت قانونی برابر را شامل می‌‌گشت. طبق نظر نشریه "خبر و مشاهده کننده" (News & Observer)، سازمان NAACP و ائتلافی از ۱۰ سازمان و تشکل مختلف در سطح ایالت، جهت راهپیمایی برای مراسم سالانه و همچنین بزرگداشت ۱۰۲سالگی سازمان NAACP با یکدیگر در خیابان جونز ملاقات کردند.
ویلیام باربر، مسئول رادیکال سازمان NAACP در کارولینای شمالی‌ [در نطقی] گفت: "ما دموکراتهای غیر پیشرو و جمهوری خواهانی را که به دنبال تغییر جهت تاریخ هستند را تغییر خواهیم داد، تو گویی که انگار شما پس از ۱۰۰ سال غیبت در حال بازگشت به قدرت هستید. این خانه [(مجلس)] خانه مردم است نه خانه آنان، و این امر بسیار اهمیت دارد که ما صدای همه مردم را بشنویم."
راشل هلتزمن، دانشجوی دانشگاه کارولینای شمالی‌ واقع در منطقه "چپل هیل" (Chapel Hill)، در مصاحبه‌ای با شبکه "دبلیو آر ای ال" (WRAL) گفت: "به مصر نگاه کنید که مثال بسیار کاملیست و در مورد قدرت مردم صحبت کنید."
در روز ۱۴دهم فوریه، صدها تن از مردم کنتاکی‌ در طول چندین بلاک خیابان و تا محل ساختمان ایالتی‌ دست به راهپیمایی زدند تا سهم خود را به عنوان بخشی از راهپیمائی بزرگی‌ با مضمون "من عاشق کوهستانها هستم" (I Love Mountains) و به قصد درخواست جلوگیری از ازبین بردن نوک کوهها سازماندهی شده است، ادا کنند. راهپیمایی اینگونه برگزار شد که ۱۴ تن از فعالین محیط زیست از جمله وندل باری (Wendell Barry) - شاعر و نویسنده ۷۶ ساله کنتاکی‌ - به تحصن سه روزه خود در برابر دفتر کار فرماندار پایان دادند. وندل بری گفت: "ما با قانونگذاران ملاقات می‌‌کنیم [اما] هیچ اتفاقی [(تغییری)] رخ نمی‌‌دهد. در این مرحله باید حداقل مناظره و مباحثه‌ای صورت گیرد."
گروههای فعال در زمینه طبیعت و محیط زیست می‌‌گویند که استخراج معادن در لایه‌های سطحی زمین بیش از ۲۰۰۰ مایل از مسیر رودخاند "آپالاچیان" (Appalachian) را مدفون ساخته است)] به سبب ریزش گسترش خاک برداری‌ها به داخل رودخانه.[( سلیاس هاوس(Slias House)، نویستنده و نمایشنامه نویس اهل کنتاکی‌، گفت: "من فکر می‌‌کنم که مقوله بزرگتر و اصلی‌ این است که این روند دارد فرهنگی‌ را می‌‌کشد. این پدیده در حال تغییر شکل دادن به روند عادی زندگی‌ مردم است. ما هویت خود را به عنوان مردم کوهستان تعریف می‌‌کنیم، و زمانی‌ که این هویت از ما گرفته شود، دیگر چه چیزی برای ما باقی‌ خواهد ماند؟"
میکی مککوی، یکی‌ از معترضین، می‌‌گوید: "یکی‌ از قدیمی‌‌ترین و به لحاظ زیست محیطی‌ متنوع‌ترین مناطق کوهستانی جهان رو به نابودیست. این ماجرا در عین حال مربوط به آمارهای سرطان و سایر بیماریهای ناشی‌ از [استخراج] فلزات سنگین نیز می‌‌شود."
ژورنال "قاصد" (Courier - Journal) گزارش می‌‌دهد که در نشست ۲۰ دقیقه‌ای از پیش تعیین نشده‌ای بین آقای بری و سایر معترضین با استیو بشیر، فرماندار دموکرات، در تاریخ ۱۱ فوریه، فرماندار گفته که معتقد است "استخراج سطحی [(از لایه‌های سطحی)] می‌‌تواند به شیوه مسئولانه‌ای هم صورت پذیرد." طبق درخواست گروه، فرماندار موافقت کرد تا با کسانی‌ که در نتیجه معدن کاوی و استخراج [کنترل نشده] آسیب دیده اند ملاقات کند، اما او درخواست دیگر گروه مبنی بر متوقف ساختن روند شکایت قانونی از آژانسهای حفاظت از محیط زیست در رابطه با پروژه اعتراضی برای [دسترسی‌] به آب [آشامیدنی] سالم را نپذیرفت.
در تاریخ ۱۴ فوریه، ۳۰۰ تن از قربانیان خشونتهای خانگی و آزارهای جنسی‌ همراه با حامیانشان در برابر ساختمان ایالتی‌ تگزاس دست به راهپیمایی زدند تا به قانونگذاران جهت ادامه کمکهای مالی‌ به برنامه‌های مربوط به خشونت خانوادگی و مراکز ویژه مواجهه با بحران در سطح ایالت، اصرار ورزیده و فشار آورند. اعضای دو سازمان "شورای تکزاس در رابطه با خشونت خانوادگی" (Texas Council on Family Violence) و "انجمن تکزاس علیه آزار جنسی‌" (Texas Association Against Sexual Assault) می‌‌گویند که برنامه‌ها و مراکز مربوط به نجات زندگیها، در صورت قطع بودجه‌ها امکان ادامه حیات خود را از دست خواهند داد. شبکه "کی‌ وی یو ایی" (KVUE) گزارش می‌‌دهد که در هر یک ساعت یک مورد تجاوز در تکزاس اتفاق می‌‌افتد.
حامیان برنامه مسکن مقرون به صرفه در ۱۹ شهر از جمله سن فرانسیسکو، کالیفورنیا، دالاس، تکزاس، نیو اورلئان، لوییزیانا، پرتلند، و مین تجمع کرده و خواستار پایان دادن به قطع شدید [بودجه ها] در رابطه با بند ۸ و مسکنهای دولتی شده و از قانون گذاران خواستند که: "قلب داشته باشید و خانه‌های ما را نجات دهید." طبق گفته سازمان "أئتلاف ملی‌ مستاجرین" (National Alliance of HUD)، رهبری جدید مجلس نمایندگان، به ریاست جمهوری خواهان، طرحی جهت قطع بخش عمده‌ای از بودجه سال ۲۰۱۱ در حد ۱۰۰ میلیارد دلار را پیشنهاد داده است. بر اساس نظر و [برآورد] "مرکز بودجه و اولویتهای سیاسی" (Center for Budget and Policy Priorities)، این طرح می‌‌تواند ۷۵۰۰۰۰ مستاجر تحت پوشش بند ۸ را از حمایت و کمک دولت فدرال خارج سازد. بودجه جدید ارائه شده توسط دولت رئیس جمهور اوباما، خواستار قطع ۵% دیگر از بودجه مربوط به [برنامه مسکن] "اچ یو دی" (HUD) و ۱ میلیارد دلار کاستن از بودجه ۴ میلیارد دلاری برنامه "اعطای کمک مالی‌ برای طرح توسعه اجتماعی بلوکهای مسکونی" (Community Development Block Grant)، که تامیین مالی‌ برنامه‌های محلی و منطقه‌ای ساخت مسکن را انجام می‌‌دهد، می‌‌باشد.
[گرچه] فعالیتها و کنشگریها در شهرهای بزرگتر بخشی از توجه رسانه‌ها را به سمت خود جلب کرد، اما در مجموع، [متأسفانه] آن مقدار از پوشش خبری را که واقعا حقشان بود، دریافت نکردند.
در تاریخ ۱۵هم فوریه، ۴۵ تن از طرفداران تشکل "طرفدار حق انتخاب نارال در کالیفرنیا" (NARAL Pro-Choice California)، در محوطه بیرونی دفتر کار منطقه‌ای دان لانگرن، نماینده حزب جمهوری خواه، واقع در ناحیه گلد ریور کالیفرنیا، تجمع کردند تا مخالفت خود را با حمایت آقای لانگرن از دستور کار اخیر کنگره مبنی بر ضدیت با حق انتخاب و ضدیت با زنان، ابراز دارند. آقای لانگرن جمهوری خواه یکی‌ از پشتیبانان اصلی‌ سه تبصره مربوط به مخالفت با حق انتخاب می‌‌باشد، سه تبصره‌ای که بر مبنای آنان دسترسی‌ زنان به خدمات بهداشتی و درمانی مربوط به بارداری به شدت محدود شده، کمکهای مالی‌ به طرحها و برنامه‌های حمایت از خانواده قطع گردیده، و بیمارستانها نیز مجاز خواهند بود تا از ارائه توجه و خدمات به مورد سقط جنین یک زن، حتی در وضعیتی که جان آن زن در خطر است، سر باز زده و خودداری ورزند.
امی اوریت، مدیر بخش خارجی‌ تشکل طرفدار حق انتخاب نارال در کالیفرنیا، می‌‌گوید: "بجای تمرکز کردن بر روی اشتغال زایی و اقتصاد، دن لانگرن پشتیبانی از دستور کار پیشنهادی تندرویان ضدّ حق انتخاب را [برای خود] برگزیده است که [در حقیقت] به مثابه حمله و تجاوزیست به حق تصمیم گیری فردی و شخصی‌ زنان در کالیفورنیا. [آقای] لانگرن که اولویتهایش چه در مورد حوزه انتخابیش و چه در رابطه با کل کالیفورنیا به طرز وحشیانه و [بی‌ منطقی‌]، [فی‌ الواقع]، خارج از بحث و اشاره محسوب می‌‌شود، نیاز است که در رابطه با حمایتش از این لوایح عصبانی کننده پاسخگو باشد."
طرفداران نارال با مخالفین سقط جنین، که پالاکاردهایی را در حمایت از این نظریه (دامن زدن به این دروغ) که سقط جنین منجر به ایجاد سرطان سینه در زنان می‌‌شود، حمل می‌‌کردند، نیز رودررو گشتند.
در شهر سیاتل، واقع در ایالت واشنگتن، ۹۰ نفر صفی را در خیابان و در مقابل ساختمان مرکز "والدین بودن برنامه ریزی شده" (Planned Parenthood) تشکیل دادند تا ضمن حمایت از این مرکز بهداشتی به مخالفت با یکی‌ از طرحهای اصلاحی‌ جمهوری خواهان جهت قطع تمامی کمک مالی‌ دولت فدرال به این مرکز، بپردازند. طبق گزارش نشریه "اوقات سیاتل" (Seattle Times)، صف آرایی سیاتل یکی‌ از ۸ مورد صف آرایی در سطح ایالت بوده است.
قرار است تا در این هفته مجلس به رای گیری در مورد این طرح اصلاحی‌ بپردازد.
شماری از سازمانها و تشکلهای طرفدار حق انتخاب از جمله مرکز "والدین بودن برنامه ریزی شده" (Planned Parenthood) و تشکل "حامیان حق انتخاب نارال در نیویورک" (NARAL Pro-Choice NY)، برای روز شنبه ۲۶ام فوریه، برای صف آرایی عظیمی‌ در شهر نیویورک جهت حمایت از بهداشت زنان، دعوت کرده اند.
 

مترجم: کیوان شفیعی

برگرفته از: وبسایت AlertNet

تاریخ نگارش متن اصلی‌: ۱۷ فوریه ۲۰۱۱