ترجیع بند

 

ما    اسیران      نا بسامانیم                شهربند     نظام        زندانیم

بندگانیم و اختیاری    نیست                تخته بندان   امر  و   فرمانیم

( بنده را  نام خویشتن  نبود                هرچه ما را  دهند  نام ,  آنیم ) (1)

قرن ها رفته است ومیگویند               خس و خاشاک  این  گلستانیم

بردگانیم و زنده ایم  به مزد                چرخ  گردان    چرخه  نا نیم

اجتماع یست گرگ ومیش آئین            بره  زار    این        شبانانیم 

تلخ کامیم و ارچه تیره حیات             عسل   کام          کامکارانیم

اسب سر مایه   تخت میتازد               ما هم این   خیل راه  سازانیم !

تا به کی تحت اینچنین خفت               تا  به چند  این میانه  درمانیم ؟

                 وقت  آنست   عزم    کار   کنیم

                 کمون  خویش  بر    قرار  کنیم    

ما  چو تا  آدم دو پا   رفتیم                از بسا    جبر ها    فرا رفتیم   

در شکستیم حصر جاذبه را               و سر انجام   تا  سما    رفتیم

دست در کار خلقت و فعال                تا    ز تقدیر  هم   فرا  رفتیم

کار کردیم و ساختیم و ببین               تا  کجا ؟  تا خود   خدا  رفتیم

این گذرکرده ازاسارت خویش          رفت و میگفت :  تا رها  رفتیم

ای دریغا که  همزمان اما              لحظه لحظه به قهقرا  رفتیم

پای   این  معبد  الهه   پول                همچو   قربانیان  ,  فدا  رفتیم

ما در آئینه , خود , نمیبینیم               نیست این آشنا (!) کجا  رفتیم ؟

وه چه بیگانه است این تصویر           ما کجائیم و خود , کجا  رفتیم ؟

ما در این نظم آدمیکش چون             تا   به  سر  حد   انتها   رفتیم

                وقت  آنست   عزم    کار  کنیم

                کمون   خویش   بر  قرار  کنیم   

وقت آنست دست بکار شویم             آفرینندگی ست  ,   یار  شویم

از محاق زمان برون    آییم              همچو خورشید , آشکار شویم

ظلمات است و زمهریر ,آری          خیز تا  باز ,  نور و نار شویم

حقه بازان سلطه  د ر کارند              تا   دگر بار سایه  وار  شویم

سفله گانند و باز می خواهند             کز  فرایند  ,   بر کنار  شویم

ما  پراکندگان   و  بسیارا ن             بهم   آییم   و  در  شمار شویم

هرکسی جبهه ای فرا  آورد               طبقات اند  ,    هوشیار شویم

هرکسی پرچمی فرا افراشت            ما  , علمدار اهل   کار  شویم

ما   که  دلداده   یگانگی ییم              پایبندان  این    قرار     شویم :

                وقت    آنست   عزم    کار  کنیم

                کمون   خویش     بر  قرار کنیم

ای نمایندگان کار , به پیش            د وش با د وش ودر کناربه پیش

ای  شما  عاشقان   آزادی             ای همه چشم انتظار   , به  پیش

ای  پراکندگان    بسیاران             بیشمارید    ,   بیشمار    به پیش

زیرو زاران این خزان طویل        تا   خود   خانه   بهار    به پیش

حال   کز ساحل  نگاه بشر             سو سویی گشته آشکار , به پیش

ما دراین راه , راهی و رهیاب       با  شکیبی  به  کوله بار  به پیش

ور چو خارا , نسیمی و لورکا       سایه   دار   و   تیربار   به پیش(2)

                وقت    آنست    عزم  کار کنیم

                کمون   خویش     بر قرار کنیم

                                                                آبان 88

                                                                                          رهیاب

------------------------------------------------------------------

پاورقی :

1-       بیتی از سعدی – دیوان – غزلیات

2-       ویکتور خارا  ,  عمادالدین نسیمی , فدریکو گارسیا لورکا