چهار و چهل و چهار دقیقهی بامداد بود. در عقوبتخانه سر کار بوده و داشتیم اخلاط سینهی بیماری را میکشیدیم که جمعی از برادران ایمانی ریختند داخل بخش و چشمان مبارکمان را از پیش، دستانِ توی دستکشمان را از پشت و دهان اعتراضمان را با یک تَشَر شارپ بستند و در کسری از ثانیه، مشرّف فرمودند ما را به نقطهی معلومالحالِ نامعلومی! زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت و «صاحابش اومد!» پرسید: «شما همان یک پرستارید؟» عرض کردیم: «بله!» فرمود: «برای چه در وبلاگتان این قدر دیگران را تخریب میکنید؟»
«تخریب؟»
«بله!»
«استغفرا... حاجآقا! ما هم با شما در یک طرف میزیم!»
«پس چه مرگتان است که اینقدر سیاهنمایی میکنید؟»
«سیاهنمایی؟»
«بله!»
«حاجآقا، ما فقط لقمهی نانی را میخواهیم که شبانهروز برای آن جان میکَنیم!»
«یعنی شما مجّانی کار میکنید؟»
«مجّانی که نه؛ امّا آن لقمه را نصفه – نیمه به ما میدهند، آن هم نه به موقع و تازه به چه شکلی!»
«در هر صورت اگر به رویهی خود ادامه دهید، مجازات سختی در انتظار شماست! حیف شما نیست؟ سعی کنید نیمهی پرِ لیوان را ببینید!»
«قربان! گردن ما از مو هم باریکتر است. ما، فقط حقّی را میخواهیم که وقت و بیوقت سلامتی، خوشی و بهترین ساعات عمرمان را بالایش خرج میکنیم؛ نه زیاد و نه کم. این انتظار زیادیست؟»
حاجآقا رفت. من ماندم و فکرهای جورواجور. چه میتوانست باشد آن مجازات سخت؟ خالی کردن آب دریاچهی خزر با یک کاسهی ماستخوری؟! کلاغپر از این طرف اقیانوس آرام تا طرف دیگر آن؟! چهارصد و چهل و چهار هزار و چهار صد و چهل و چهار ساعت قلقلک؟! یا سنگ کردن همان لقمهی نصفه – نیمه؟ یادم افتاد به آن بیچارهای که در رُمان سلاخخانهی شمارهی پنج، او را چهار میخ و در حالی که مقداری عسل روی بیضههایش ریختهاند، زیر آفتاب سوزان نیمروز میخوابانند دمِ درِ یک لانهی مورچه! ...
«آی پرستار! (صدایی نمیدانم از کجا آمد) حماقت نکن! سکوت، صبر، قدری گذشت؛ و اگر میخواهی اموراتت به شکلی عالی بگذرد: تسلیم و رضا، کرنش، تعظیم، شتر دیدی – ندیدی، تملّق و تزویر و ریا، و ... پاچهخواری جانم؛ از این یکی غافل نشو که معجزه میکند! سخت نیست ها؟! به نرخ روز باش، پیروز باش!»
منبع: ياداشت هاي انتقادي يک پرستار-۱۳۹۰/۱۱/۲۱
شنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۰ ساعت ۱۰:۳۵
داستانِ یک خیالِ یک داستان
-
font size
decrease font size
increase font size
- چاپ
